Het ziet er misschien niet heel zonnig uit, maar het weer hier is heerlijk.
dinsdag 26 juli 2011
maandag 25 juli 2011
Madurai 25-07-2011
Het is alweer te lang geleden sinds ons laatste blog/vlog.
De afgelopen dagen hebben we op plekken gezeten waar we geen beschikking hadden tot internet, waarover in dit blog meer.
We hebben nu eindelijk weer internet, maar helaas veel te sloom om ook ons vlog te uploaden.
Bij ons vorige blog waren we gebleven in Hyderabad, onze tweede bestemming.
We lopen helaas een beetje achter en er is bijna te veel om te vertellen, maar we zullen de hoogtepunten van de afgelopen paar dagen hier uitlichten en de rest snel doorlopen.
We hadden al ver van te voren ons treinticket geboekt naar Chennai, om dit keer niet weer in de laagste klasse te belanden. Onze trein zou vertrekken op 14 juli om 17.30. Toen we gingen uitchecken bij het hotel namen we even snel een Engelse krant door en zagen dat er door een grote staking bij het spoor bijna alle treinen geannuleerd waren en onze trein gelukkig alleen vertraagd was met 3 uur.
's Middags besloten wij zelf even bij het station langs te gaan om de precieze vertrektijd van onze trein te checken. Bij het station troffen wij een grote chaos aan. Mensen bivakeerde op het grote parkeerterrein en de politie en het leger hadden met zandzakken en bariccades de ingang van het station geblokkeerd.
Het goede nieuws was dat onze trein niet geannuleerd was, het slechte nieuws was dat de vertrektijd opgeschoven was naar 04.00 uur 's nachts.
Na de tijd gedood te hebben door in de lobby van het hotel tv te kijken, met naast ons de portier die op de grond sliep, vertrokken we naar het station.
Gelukkig waren de bariccades grotendeels opgebroken en konden we het station binnengaan. Onze trein kwam een half uur voor vertrektijd aan op het station en wij gingen op zoek naar onze bedden. Toen we net rustig zaten zagen we lichtflitsen buiten onze coupe gepaard met veel geknetter. We verbaasden ons er over dat ze een half uur voor vertrektijd nog aan het lassen waren aan de trein, totdat het bleek dat ze toch niet aan het lassen waren. Een medewerker van de trein kwam gehaast de coupe binnen en riep naar alle passagiers om snel met alle spullen de trein te verlaten. Wij stormden met onze schoenen en tas in de hand het perron op. Hier bleek dat het niet om lassen ging, maar een kapotte elektriciteitskabel waar de vonken vanaf sprongen. Er hing aardig wat rook op het perron en het bleek dat de vonken brand veroorzaakt hadden aan de buitenkant van de coupe achter ons. Nadat de brand geblust was konden wij met een aantal minuten vertraging onze 14-urige treinreis naar Chennai beginnen.
Zoals in het vlog verteld verbleven wij in Chennai bij hele aardige mensen van het Tamilnad Christian Council. Zij verzorgden voor ons een slaapplek en eten. We mochten zelfs gebruik maken van hun jeep met chauffeur. Het voelde misschien een beetje verkeerd, twee lange, blanke jongens die in een jeep met airco en geblindeerde ramen rondgereden werden door de stad, maar het was wel erg lekker. Het klinkt misschien luxe, een eigen chauffeur, maar in India is het hebben van hulpen in en rond het huis normaal voor de middenstand. Door te lezen en met de auto rond te rijden hebben wij onze tijd in Chennai rustig doorgebracht.
Vanuit Chennai kwamen na een busreis van 3,5 uur in Puducherry aan, waarover we al wat verteld hebben in ons vlog.
Na ons korte verblijf in deze stad stond ons op 21 juli weer een busreis te wachten. Dit keer een van 5,5 uur met bestemming Trichy. De bussen waarmee wij reizen zijn de meeste simpele bussen van de overheid. Ze stoppen bij elke halte en hobbelen barstensvol over de lokale wegen heen.
Toen wij aankwamen in Trichy stond hier reverend Arivannal op ons te wachten. De directrice van het Christian Council had voor ons vertrek deze man gevraagd of hij ons verblijf in Trichy kon verzorgen. Wij werden door hem op de lokale bus gezet en verteld dat we moesten uitstappen bij het Joseph Eye Hospital. Op de campus achter dit ziekenhuis was een complex voor medische studenten waar wij konden verblijven.
Na een rondleiding door het ziekenhuis, een bezoek aan een organisatie die geestenszieke zwervers van de straat haalt en wat sight-seeing gingen wij met rev. Arivannal mee naar zijn huis waar wij die avond overnachten.
De volgende ochtend, 23 juli, vertrokken wij vroeg met zijn familie in de richting van de geboorteplaats van de reverend. Na 2 uur rijden tussen de rijstvelden en vele kleine dorpjes kwamen wij aan in het kleinste dorpje waar we tot nu toe geweest zijn. De huisjes stelden niet veel meer voor dan betonnen blokken bedekt met bamboo en bananenbladeren. In dit dorpje van niet meer dan 100 waren wij het middelpunt van de aandacht. Wij aten hier een lunch, klaargemaakt in grote potten op een kampvuurtje. Wij namen plaats op de grond van een klein huisje, waar nog 10 andere mensen zaten. Hier kregen wij een bananenblad voor ons waar wat rijst, groente en kip (inclusief botten en ingewanden) op lag. Na deze lunch vertrokken wij in de richting van Thanjavur waar wij bij de zus van de reverend konden verblijven. Op deze manier hebben we veel dingen meegemaakt en veel mensen ontmoet, wat je als een normale tourist nooit zou overkomen.
Op dit moment zitten wij in onze laatste plaats in de staat Tamil Nadu, Madurai, en vervolgen wij onze reis over 2 uurtjes richting een nieuwe staat, Kerala.
Op onze eerste bestemming van deze staat, Varkala, staan vele mooie stranden met strandhutjes op ons te wachten. Hopelijk zie je ons in het volgde vlog chillen aan het strand.
Rick en Tijs
De afgelopen dagen hebben we op plekken gezeten waar we geen beschikking hadden tot internet, waarover in dit blog meer.
We hebben nu eindelijk weer internet, maar helaas veel te sloom om ook ons vlog te uploaden.
Bij ons vorige blog waren we gebleven in Hyderabad, onze tweede bestemming.
We lopen helaas een beetje achter en er is bijna te veel om te vertellen, maar we zullen de hoogtepunten van de afgelopen paar dagen hier uitlichten en de rest snel doorlopen.
We hadden al ver van te voren ons treinticket geboekt naar Chennai, om dit keer niet weer in de laagste klasse te belanden. Onze trein zou vertrekken op 14 juli om 17.30. Toen we gingen uitchecken bij het hotel namen we even snel een Engelse krant door en zagen dat er door een grote staking bij het spoor bijna alle treinen geannuleerd waren en onze trein gelukkig alleen vertraagd was met 3 uur.
's Middags besloten wij zelf even bij het station langs te gaan om de precieze vertrektijd van onze trein te checken. Bij het station troffen wij een grote chaos aan. Mensen bivakeerde op het grote parkeerterrein en de politie en het leger hadden met zandzakken en bariccades de ingang van het station geblokkeerd.
Het goede nieuws was dat onze trein niet geannuleerd was, het slechte nieuws was dat de vertrektijd opgeschoven was naar 04.00 uur 's nachts.
Na de tijd gedood te hebben door in de lobby van het hotel tv te kijken, met naast ons de portier die op de grond sliep, vertrokken we naar het station.
Gelukkig waren de bariccades grotendeels opgebroken en konden we het station binnengaan. Onze trein kwam een half uur voor vertrektijd aan op het station en wij gingen op zoek naar onze bedden. Toen we net rustig zaten zagen we lichtflitsen buiten onze coupe gepaard met veel geknetter. We verbaasden ons er over dat ze een half uur voor vertrektijd nog aan het lassen waren aan de trein, totdat het bleek dat ze toch niet aan het lassen waren. Een medewerker van de trein kwam gehaast de coupe binnen en riep naar alle passagiers om snel met alle spullen de trein te verlaten. Wij stormden met onze schoenen en tas in de hand het perron op. Hier bleek dat het niet om lassen ging, maar een kapotte elektriciteitskabel waar de vonken vanaf sprongen. Er hing aardig wat rook op het perron en het bleek dat de vonken brand veroorzaakt hadden aan de buitenkant van de coupe achter ons. Nadat de brand geblust was konden wij met een aantal minuten vertraging onze 14-urige treinreis naar Chennai beginnen.
Zoals in het vlog verteld verbleven wij in Chennai bij hele aardige mensen van het Tamilnad Christian Council. Zij verzorgden voor ons een slaapplek en eten. We mochten zelfs gebruik maken van hun jeep met chauffeur. Het voelde misschien een beetje verkeerd, twee lange, blanke jongens die in een jeep met airco en geblindeerde ramen rondgereden werden door de stad, maar het was wel erg lekker. Het klinkt misschien luxe, een eigen chauffeur, maar in India is het hebben van hulpen in en rond het huis normaal voor de middenstand. Door te lezen en met de auto rond te rijden hebben wij onze tijd in Chennai rustig doorgebracht.
Vanuit Chennai kwamen na een busreis van 3,5 uur in Puducherry aan, waarover we al wat verteld hebben in ons vlog.
Na ons korte verblijf in deze stad stond ons op 21 juli weer een busreis te wachten. Dit keer een van 5,5 uur met bestemming Trichy. De bussen waarmee wij reizen zijn de meeste simpele bussen van de overheid. Ze stoppen bij elke halte en hobbelen barstensvol over de lokale wegen heen.
Toen wij aankwamen in Trichy stond hier reverend Arivannal op ons te wachten. De directrice van het Christian Council had voor ons vertrek deze man gevraagd of hij ons verblijf in Trichy kon verzorgen. Wij werden door hem op de lokale bus gezet en verteld dat we moesten uitstappen bij het Joseph Eye Hospital. Op de campus achter dit ziekenhuis was een complex voor medische studenten waar wij konden verblijven.
Na een rondleiding door het ziekenhuis, een bezoek aan een organisatie die geestenszieke zwervers van de straat haalt en wat sight-seeing gingen wij met rev. Arivannal mee naar zijn huis waar wij die avond overnachten.
De volgende ochtend, 23 juli, vertrokken wij vroeg met zijn familie in de richting van de geboorteplaats van de reverend. Na 2 uur rijden tussen de rijstvelden en vele kleine dorpjes kwamen wij aan in het kleinste dorpje waar we tot nu toe geweest zijn. De huisjes stelden niet veel meer voor dan betonnen blokken bedekt met bamboo en bananenbladeren. In dit dorpje van niet meer dan 100 waren wij het middelpunt van de aandacht. Wij aten hier een lunch, klaargemaakt in grote potten op een kampvuurtje. Wij namen plaats op de grond van een klein huisje, waar nog 10 andere mensen zaten. Hier kregen wij een bananenblad voor ons waar wat rijst, groente en kip (inclusief botten en ingewanden) op lag. Na deze lunch vertrokken wij in de richting van Thanjavur waar wij bij de zus van de reverend konden verblijven. Op deze manier hebben we veel dingen meegemaakt en veel mensen ontmoet, wat je als een normale tourist nooit zou overkomen.
Op dit moment zitten wij in onze laatste plaats in de staat Tamil Nadu, Madurai, en vervolgen wij onze reis over 2 uurtjes richting een nieuwe staat, Kerala.
Op onze eerste bestemming van deze staat, Varkala, staan vele mooie stranden met strandhutjes op ons te wachten. Hopelijk zie je ons in het volgde vlog chillen aan het strand.
Rick en Tijs
woensdag 20 juli 2011
dinsdag 19 juli 2011
woensdag 13 juli 2011
Hyderabad 13-07-2011
Mumbai naar Hyderabad, 790 kilometer, 16 uur. Het is geweldig en verschrikkelijk tegelijk.
Zaterdag 09 juli vertrokken wij rond een uurtje of 12 uit ons hostel. Op station CST in Mumbai stond onze trein al klaar. Zoals Tijs al gemeld had hadden wij bijna de laagste klasse in de trein geboekt, Sleeper class. Per compartiment konden er zes mensen zitten. Wij hadden erg mazzel met onze nette, Engels-sprekende reisgenoten.
Tijdens de reis was het continu druk om ons heen. Om de 10 minuten kwam er wel iemand langs lopen om koud drinken, thee of eten te verkopen. 's Avonds gingen de rugleuningen van de banken omhoog om zo zes slaapplekken, 3 boven elkaar, te vormen. Veel slaap valt er echter niet te krijgen, je ligt op een harde bank en let toch altijd een beetje op dat je spullen niet mee worden genomen. Halverwege de nacht kwam er zelf iemand op de grond naast ons slapen, een hele ervaring.
16,5 uur later waren wij eindelijk aangekomen in Hyderabad. Wat gelijk op viel was de bouwstijl die compleet anders is dan in Mumbai, veel meer kleine huisjes en veel rechte, strakke vormen. Aangezien wij om half 7 's ochtends aankwamen, en normale mensen nog niet wakker waren, hadden wij de volledige aandacht van alle ricksjaw drivers, die allemaal om ons heen kwamen staan. Na wat onderhandelen en een korte rit waren wij bij ons nieuwe hotel aangekomen.
Toen wij aankwamen lag de eigenaar nog te slapen bij de receptie. Terwijl wij keken naar de prijzen van de kamers werd de eigenaar wakker en konden wij geholpen worden. Voor een hele ruime kamer met balkonnetje vroegen ze 7,50 per persoon, dus dat was een deal.
Hyderabad heeft relatief veel moslims, wat terug te zien is in de islamitische bouwstijlen en kleding. Het belangrijkste herkenningspunt van een grote islamtische buurt ten zuiden van waar wij zaten is de Charminar, een groot 60 meter hoog gebouw staand op vier pilaren, wat onder andere als moskee dient. Op een steenworp afstand daar van bevindt zich een van de grootste moskeeën ter wereld, de Mecca Masjid, waar meer dan 10,000 mensen in kunnen. Het straatbeeld werd hier verder getekend door alle marktkraampjes en veel vrouwen in boerka.
Na dit uitstapje in deze islamatische buurt vertrokken wij richting het noorden voor het science museum en planetarium. Gelegen op een grote heuvel lag het verlaten museum gebied, vanaf waar je uit kon kijken over de stad. Het Science Museum was een goedkope Nemo met allerlei 'wetenschappelijke' speeltjes. Na een paar uurtjes rondgelopen te hebben was het tijd om te dineren.
Een portier, een gastvrouw, een barman, vijf obers, vier koks en twee gasten, Tijs en ik. Nog nooit ben ik zo goed geholpen in een restaurant. Je glas werd bijgevuld als die bijna leeg was, je bord opgeschept van de schalen met eten en als er iets gemorst was hoefde je alleen maar te wenken en het werd voor je opgeruimd. Toen een van obers liep te klungelen met het opscheppen van het eten kreeg die gelijk op zijn kop en nam zijn manager het van hem over. Wij hebben hier een heerlijke soep als voor- en noodles als hoofdgerecht gegeten voor de hoofdprijs van 5 euro per persoon, wat belachelijk duur is voor hier.
Wij hadden de smaak goed te pakken en besloten de dag hierop weer naar een iets duurder restaurant te gaan, Gufaa. Ook hier stonden buiten een gastvrouw en twee portiers. Om naar het restaurant te komen nam je de lift, van glas en goud, naar boven. Het restaurant zelf was donker, verlicht door 'fakkels', met personeel dat in safari outfit rond liep. De muren en plafonds waren rotsachtig, de tafels en stoelen van bamboe met kussens van panterprint en op de tafel stond een rode roos. De fles water die wij besteld hadden werd aan ons gepresenteerd als een fles dure wijn en ons werd gevraagd of wij hier akkoord mee gingen. Net als in het andere restaurant liepen er hier constant obers langs je tafel om met een fluistertoon te informeren of alles naar wens was. Ook hier hebben wij weer voor een mooie prijs heerlijk gegeten.
Vandaag, 13 juli, zijn wij naar het Golconda Fort geweest, waar ons tweede vlog opgenomen is. Dit fort uit de 16e eeuw lag 12 km buiten de stad. Hier kon je een looproute volgen waarbij je na 720 treden een geweldig uitzicht had over de ruïnes van het fort een de plaatsjes er om heen.
Op dit moment zitten wij in een winkelcentrum tegenover ons hotel en gaan wij zo voor de laatste keer in Hyderabad dineren. Morgen vertrekken wij richting de oostkust van India, naar de plaats Chennai. Ook dit is weer een treinreis van 16 uur, alleen reizen wij dit keer in een hogere klasse, 2AC, gelukkig.
Tot in Chennai!
Rick (en Tijs)
Zaterdag 09 juli vertrokken wij rond een uurtje of 12 uit ons hostel. Op station CST in Mumbai stond onze trein al klaar. Zoals Tijs al gemeld had hadden wij bijna de laagste klasse in de trein geboekt, Sleeper class. Per compartiment konden er zes mensen zitten. Wij hadden erg mazzel met onze nette, Engels-sprekende reisgenoten.
Tijdens de reis was het continu druk om ons heen. Om de 10 minuten kwam er wel iemand langs lopen om koud drinken, thee of eten te verkopen. 's Avonds gingen de rugleuningen van de banken omhoog om zo zes slaapplekken, 3 boven elkaar, te vormen. Veel slaap valt er echter niet te krijgen, je ligt op een harde bank en let toch altijd een beetje op dat je spullen niet mee worden genomen. Halverwege de nacht kwam er zelf iemand op de grond naast ons slapen, een hele ervaring.
16,5 uur later waren wij eindelijk aangekomen in Hyderabad. Wat gelijk op viel was de bouwstijl die compleet anders is dan in Mumbai, veel meer kleine huisjes en veel rechte, strakke vormen. Aangezien wij om half 7 's ochtends aankwamen, en normale mensen nog niet wakker waren, hadden wij de volledige aandacht van alle ricksjaw drivers, die allemaal om ons heen kwamen staan. Na wat onderhandelen en een korte rit waren wij bij ons nieuwe hotel aangekomen.
Toen wij aankwamen lag de eigenaar nog te slapen bij de receptie. Terwijl wij keken naar de prijzen van de kamers werd de eigenaar wakker en konden wij geholpen worden. Voor een hele ruime kamer met balkonnetje vroegen ze 7,50 per persoon, dus dat was een deal.
Hyderabad heeft relatief veel moslims, wat terug te zien is in de islamitische bouwstijlen en kleding. Het belangrijkste herkenningspunt van een grote islamtische buurt ten zuiden van waar wij zaten is de Charminar, een groot 60 meter hoog gebouw staand op vier pilaren, wat onder andere als moskee dient. Op een steenworp afstand daar van bevindt zich een van de grootste moskeeën ter wereld, de Mecca Masjid, waar meer dan 10,000 mensen in kunnen. Het straatbeeld werd hier verder getekend door alle marktkraampjes en veel vrouwen in boerka.
Na dit uitstapje in deze islamatische buurt vertrokken wij richting het noorden voor het science museum en planetarium. Gelegen op een grote heuvel lag het verlaten museum gebied, vanaf waar je uit kon kijken over de stad. Het Science Museum was een goedkope Nemo met allerlei 'wetenschappelijke' speeltjes. Na een paar uurtjes rondgelopen te hebben was het tijd om te dineren.
Een portier, een gastvrouw, een barman, vijf obers, vier koks en twee gasten, Tijs en ik. Nog nooit ben ik zo goed geholpen in een restaurant. Je glas werd bijgevuld als die bijna leeg was, je bord opgeschept van de schalen met eten en als er iets gemorst was hoefde je alleen maar te wenken en het werd voor je opgeruimd. Toen een van obers liep te klungelen met het opscheppen van het eten kreeg die gelijk op zijn kop en nam zijn manager het van hem over. Wij hebben hier een heerlijke soep als voor- en noodles als hoofdgerecht gegeten voor de hoofdprijs van 5 euro per persoon, wat belachelijk duur is voor hier.
Wij hadden de smaak goed te pakken en besloten de dag hierop weer naar een iets duurder restaurant te gaan, Gufaa. Ook hier stonden buiten een gastvrouw en twee portiers. Om naar het restaurant te komen nam je de lift, van glas en goud, naar boven. Het restaurant zelf was donker, verlicht door 'fakkels', met personeel dat in safari outfit rond liep. De muren en plafonds waren rotsachtig, de tafels en stoelen van bamboe met kussens van panterprint en op de tafel stond een rode roos. De fles water die wij besteld hadden werd aan ons gepresenteerd als een fles dure wijn en ons werd gevraagd of wij hier akkoord mee gingen. Net als in het andere restaurant liepen er hier constant obers langs je tafel om met een fluistertoon te informeren of alles naar wens was. Ook hier hebben wij weer voor een mooie prijs heerlijk gegeten.
Vandaag, 13 juli, zijn wij naar het Golconda Fort geweest, waar ons tweede vlog opgenomen is. Dit fort uit de 16e eeuw lag 12 km buiten de stad. Hier kon je een looproute volgen waarbij je na 720 treden een geweldig uitzicht had over de ruïnes van het fort een de plaatsjes er om heen.
Op dit moment zitten wij in een winkelcentrum tegenover ons hotel en gaan wij zo voor de laatste keer in Hyderabad dineren. Morgen vertrekken wij richting de oostkust van India, naar de plaats Chennai. Ook dit is weer een treinreis van 16 uur, alleen reizen wij dit keer in een hogere klasse, 2AC, gelukkig.
Tot in Chennai!
Rick (en Tijs)
vrijdag 8 juli 2011
Mumbai 08-07-2011
Maandag 4 juli kwamen Rick en ik, na 17 uur en 2 overstappen, aan op het vliegveld van Mumbai. Het was het begin van onze reis door het zuiden van India. Na zonder problemen de douane door gekomen te zijn, namen wij een black&yellow cab die ons naar het hostel zou brengen. Vanaf centraal Mumbai reden we naar het zuiden waar ons hostel gelegen is. Na een rit van anderhalf uur langs vele sloppenwijken en hogen gebouwen kwamen we met veel getoeter aan in het gebied van ons hostel. Ondertussen was het gaan regenen en wij hadden problemen onze niet Engels sprekende taxi chauffeur duidelijk te maken waar ons hostel was. Wij besloten in de plensende regen uit te stappen en op zoek te gaan naar ons hostel. Gelukkig was het niet al te ver lopen, en na wat rond vragen en met behulp van de Lonely Planet kwamen wij aan bij ons hostel: Travellers Inn.
Na ons gesetteld te hebben op onze kamer en onze magen begonnen te knorren, gingen wij op zoek naar een plek om te eten. Na wat rond gezworven te hebben door de staten stuiten we een behoorlijk drukke tent die vol zat met Indiers. De drukte gaf ons een goed gevoel en wij gingen zitten aan een tafel. Na vriendelijk geholpen te zijn en onze willekeurige maaltijd op gegeten te hebben gingen wij terug naar ons hostel waar wij vroeg in onze laken zak doken.
De volgende morgen pakte wij een taxi terug naar het noorden van Mumbai waar wij een afspaak hadden met een oranisatie die erg goed werk verricht in India. Na deze dag met veel nieuwe inpressies en veel nieuwe indrukwekkende verhalen kwamen wij ‘s avond terug in ons hostel. In verband met de veiligheid van de mensen van de organisatie kunnen/mogen wij hier helaas niet meer over vertellen.
Onze derde dag in mumbai, woensdag 6 juli, besteden wij aan het bezichtigen van verschillende gebouwen, musea en parken. Ze noemen Mumbai een metropool maar naar een dag lopen waren we geen enkele westerse mensen tegen gekomen.
We sloten de dag af met een bezoek aan de bioscoop. Voor 70 roepie, iets meer dan een euro, kochten we aan de kassa een kaarte voor Transformers. We verwachtten niet veel van de kwaliteit maar tot onze verbazing was deze erg goed. In de zaal zaten op een paar indiers op de achterste rijen na geen andere mensen. Na de gebruikelijke trailers en reclames kwam er een filmpje in beeld met een wapperende Indische vlag. Onder het filmpje zat de melodie waarin ik het Indische volkslied herkende. Rick tikte mij aan en zei dat de Indiers op de achterste rij waren gaan staan. Wij volgde hun voorbeeld en na het volkslied begon de film dan echt. Om 10 uur was de film afgelopen en wij haastten ons op zoek naar een plek om te eten.
Op advies van onze Lonely Planet doken wij een goed uiziende tent binnen. Toen wij zaten begonnen de medewerkers al met opruimen. Terwijl de vloer aangeveegd werd en de stoelen op de tafels gezet werden, werkte wij onze vegatarische spinazie/champion prutje naar binnen met veel snelheid. Het was erg lekker maar helaas heb ik er maar een avond van kunnen genieten want de volgende morgen kwam alles er met dezelfde sneheid weer uit zetten. Rick voelde zich wel helemaal goed, het stond 1-0 voor Rick. Die dag beloot Rick de omgeving te bekijken en probeerde ik uit te zieken. Helaas was mijn voedselvergiftiging iets erg dan gedacht en heb ik de afgelopen 2 dagen niet veel kunnen doen. Na een liter ORS weg gewerkt te hebben en voorzichtig wat voedsel naar binnen gewerkt te hebben, voelde ik mij aan het einde van deze 5e dag wat beter en besloot een stukje te schrijven voor ons blog.
Als het uploaden lukt staat er als het goed ook een vlog van Rick online.
Morgen, zaterdag 9 juli, vertrekken Rick en ik naar onze volgende bestemming: Hydarabad. Door een foutje van Rick zitten we in een van de laagste klasse, sleeper class. Na een trein reis van 700km hopen wij zondag 10 juli aan te komen in Hydarabad.
Dan zullen jullie meer van ons horen!
Tijs (en Rick)
Abonneren op:
Posts (Atom)