Madurai 25-07-2011

Het is alweer te lang geleden sinds ons laatste blog/vlog.
De afgelopen dagen hebben we op plekken gezeten waar we geen beschikking hadden tot internet, waarover in dit blog meer.
We hebben nu eindelijk weer internet, maar helaas veel te sloom om ook ons vlog te uploaden.

Bij ons vorige blog waren we gebleven in Hyderabad, onze tweede bestemming.
We lopen helaas een beetje achter en er is bijna te veel om te vertellen, maar we zullen de hoogtepunten van de afgelopen paar dagen hier uitlichten en de rest snel doorlopen.

We hadden al ver van te voren ons treinticket geboekt naar Chennai, om dit keer niet weer in de laagste klasse te belanden. Onze trein zou vertrekken op 14 juli om 17.30. Toen we gingen uitchecken bij het hotel namen we even snel een Engelse krant door en zagen dat er door een grote staking bij het spoor bijna alle treinen geannuleerd waren en onze trein gelukkig alleen vertraagd was met 3 uur.
's Middags besloten wij zelf even bij het station langs te gaan om de precieze vertrektijd van onze trein te checken. Bij het station troffen wij een grote chaos aan. Mensen bivakeerde op het grote parkeerterrein en de politie en het leger hadden met zandzakken en bariccades de ingang van het station geblokkeerd.
Het goede nieuws was dat onze trein niet geannuleerd was, het slechte nieuws was dat de vertrektijd opgeschoven was naar 04.00 uur 's nachts.
Na de tijd gedood te hebben door in de lobby van het hotel tv te kijken, met naast ons de portier die op de grond sliep, vertrokken we naar het station.
Gelukkig waren de bariccades grotendeels opgebroken en konden we het station binnengaan. Onze trein kwam een half uur voor vertrektijd aan op het station en wij gingen op zoek naar onze bedden. Toen we net rustig zaten zagen we lichtflitsen buiten onze coupe gepaard met veel geknetter. We verbaasden ons er over dat ze een half uur voor vertrektijd nog aan het lassen waren aan de trein, totdat het bleek dat ze toch niet aan het lassen waren. Een medewerker van de trein kwam gehaast de coupe binnen en riep naar alle passagiers om snel met alle spullen de trein te verlaten. Wij stormden met onze schoenen en tas in de hand het perron op. Hier bleek dat het niet om lassen ging, maar een kapotte elektriciteitskabel waar de vonken vanaf sprongen. Er hing aardig wat rook op het perron en het bleek dat de vonken brand veroorzaakt hadden aan de buitenkant van de coupe achter ons. Nadat de brand geblust was konden wij met een aantal minuten vertraging onze 14-urige treinreis naar Chennai beginnen.

Zoals in het vlog verteld verbleven wij in Chennai bij hele aardige mensen van het Tamilnad Christian Council. Zij verzorgden voor ons een slaapplek en eten. We mochten zelfs gebruik maken van hun jeep met chauffeur. Het voelde misschien een beetje verkeerd, twee lange, blanke jongens die in een jeep met airco en geblindeerde ramen rondgereden werden door de stad, maar het was wel erg lekker. Het klinkt misschien luxe, een eigen chauffeur, maar in India is het hebben van hulpen in en rond het huis normaal voor de middenstand. Door te lezen en met de auto rond te rijden hebben wij onze tijd in Chennai rustig doorgebracht.

Vanuit Chennai kwamen na een busreis van 3,5 uur in Puducherry aan, waarover we al wat verteld hebben in ons vlog.
Na ons korte verblijf in deze stad stond ons op 21 juli weer een busreis te wachten. Dit keer een van 5,5 uur met bestemming Trichy. De bussen waarmee wij reizen zijn de meeste simpele bussen van de overheid. Ze stoppen bij elke halte en hobbelen barstensvol over de lokale wegen heen.
Toen wij aankwamen in Trichy stond hier reverend Arivannal op ons te wachten. De directrice van het Christian Council had voor ons vertrek deze man gevraagd of hij ons verblijf in Trichy kon verzorgen. Wij werden door hem op de lokale bus gezet en verteld dat we moesten uitstappen bij het Joseph Eye Hospital. Op de campus achter dit ziekenhuis was een complex voor medische studenten waar wij konden verblijven.
Na een rondleiding door het ziekenhuis, een bezoek aan een organisatie die geestenszieke zwervers van de straat haalt en wat sight-seeing gingen wij met rev. Arivannal mee naar zijn huis waar wij die avond overnachten.

De volgende ochtend, 23 juli, vertrokken wij vroeg met zijn familie in de richting van de geboorteplaats van de reverend. Na 2 uur rijden tussen de rijstvelden en vele kleine dorpjes kwamen wij aan in het kleinste dorpje waar we tot nu toe geweest zijn. De huisjes stelden niet veel meer voor dan betonnen blokken bedekt met bamboo en bananenbladeren. In dit dorpje van niet meer dan 100 waren wij het middelpunt van de aandacht. Wij aten hier een lunch, klaargemaakt in grote potten op een kampvuurtje. Wij namen plaats op de grond van een klein huisje, waar nog 10 andere mensen zaten. Hier kregen wij een bananenblad voor ons waar wat rijst, groente en kip (inclusief botten en ingewanden) op lag. Na deze lunch vertrokken wij in de richting van Thanjavur waar wij bij de zus van de reverend konden verblijven. Op deze manier hebben we veel dingen meegemaakt en veel mensen ontmoet, wat je als een normale tourist nooit zou overkomen.

Op dit moment zitten wij in onze laatste plaats in de staat Tamil Nadu, Madurai, en vervolgen wij onze reis over 2 uurtjes richting een nieuwe staat, Kerala.
Op onze eerste bestemming van deze staat, Varkala, staan vele mooie stranden met strandhutjes op ons te wachten. Hopelijk zie je ons in het volgde vlog chillen aan het strand.

Rick en Tijs